“Vincent and the Doctor” เป็นตอนที่ชื่นชอบและประทับใจมาก ๆ การจัดวางประโยคบรรยายาพร้อมภาพที่เห็นเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างวิเศษ
เป็นแฟนด็อกเตอร์ฮูมานาน มีหลายตอนที่ชอบและมีหลายตอนที่ชอบเป็นพิเศษ แต่มีตอนหนึ่งที่ประทับใจมากคือตอนที่ด็อกเตอร์ไปอยู่ในช่วงเวลาเดียวกับฟินเซนต์ ฟานโคค (หรือวินเซนต์ แวนห์โกะห์) ในตอนที่ชื่อว่า ฟินเซนต์แอนด์เดอะด็อกเตอร์ (Vincent and the Doctor)
ราตรีประดับดาว
เชื่อว่าแม้แต่คนที่ไม่ได้สนใจผลงานของฟินเซนต์ ก็คงจะเคยเห็นภาพภาพราตรีประดับดาว (The Starry Night) กันมาบ้าง ภาพนี้น่าจะเป็นภาพคุ้นตาของคนชอบงานศิลปะ แต่ในเรื่องมีให้ผู้สวมบทฟานโคคบรรยายการมองภาพของเขา โดยมองไปที่ท้องฟ้า…แล้วก็ทำเอ็ฟเฟ็ตท์ตามภาพราตรีประดับดาว
“จับมือผมไว้ ด็อกเตอร์ ลองมองอย่างที่ผมมอง เราต่างโชคดีเหลือหลายที่ยังมีชีวิตได้เห็นโลกที่สวยงาม ดูที่ท้องฟ้านั่นสิ มันไม่ใช่ความมืดและดำที่ปราศจากตัวตน สีดำนั้นความจริงคือสีน้ำเงินเข้ม และตรงนั้น สีน้ำเงินจางลง ที่เคลื่อนผ่านน้ำเงินและดำ ลมหมุนวนผ่านอากาศแล้วส่องประกายระยิบระยับทะลุท้องฟ้า คุณเห็นหรือไม่ว่าพวกเขาฉายแสงของพวกเขา? ทุกที่ที่เรามอง มันคือความมหัศจรรย์อันแสนซับซ้อนบอบบางของธรรมชาติต่อหน้าต่อตาเรา”
Hold my hand, Doctor. Try to see what I see. We are so lucky we are still alive to see this beautiful world. Look at the sky. It’s not dark and black and without character. The black is in fact deep blue. And over there, lighter blue. And blowing through the blueness and the blackness, the wind swirling through the air and then, shining, burning, bursting through, the stars. Can you see how they roar their light? Everywhere we look, the complex magic of nature blazes before our eyes.
Doctor Who: Vincent and the Doctor
นั่นคือความประทับใจ แม้จะรู้ว่านี่คือบทที่เขียนขึ้น ฟินเซนต์มองและเข้าใจอย่างที่บทละครบอกหรือไม่ก็ไม่มีใครรู้ แต่มันคือความประทับใจ เป็นเครื่องพิสูจน์ฝีมือและความทุ่มเทของทีมงานที่สามารถถ่ายทอดสไตล์อันโดดเด่นของแวนโก๊ะลงบนจอได้อย่างแม่นยำและสมจริง
ทีมนักเขียนบท (ตอนนี้เขียนโดยริชาร์ด เคอติส – Richard Curtis) รังสรรค์เรื่องราวซาบซึ้งกินใจและสนุกสนาน มีช่วงเวลาสุดซึ้งที่ด็อกเตอร์และวินเซนต์ได้แบ่งปันกัน ไปจนถึงการพาดพิงถึงตำนานคลาสสิกของ The Who ทุกฉากล้วนสร้างสรรค์อย่างเชี่ยวชาญเพื่อให้ผู้ชมลุ้นระทึกจนวางไม่ลง
แต่สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดของตอนนี้น่าจะเป็นการยกย่องพลังของศิลปะในการเยียวยาและสร้างแรงบันดาลใจ ผ่านภาพอันน่าทึ่งและสำนวนที่งดงาม ผู้ชมสามารถสัมผัสถึงอัจฉริยภาพของวินเซนต์ แวนโก๊ะ ได้อย่างลึกซึ้งและซาบซึ้งกินใจ
แต่ฉากที่น่าประทับใจที่สุดคือเมื่อด็อกเตอร์พาฟินเซนต์มาพิพิธภัณฑ์ ในวันเวลาที่ผลงานของเขาขายได้หลักพันล้าน ให้ฟินเซนต์ได้ฟังคำสดุดีจากปากผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ บทที่เขียนแทบจะแทนใจผู้ชื่นชอบฟินเซนต์กันหลายคน
ถอดความออกมาดังนี้
สำหรับผม ฟานโคคเป็นจิตรกรที่ดีที่สุดในบรรดาจิตรกรทั้งหมด แน่นอนว่าเขาเป็นจิตรกรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ที่รักมากที่สุด การใช้สีของเขางดงามที่สุด เขาเปลี่ยนความเจ็บปวดจากชีวิตทรมานของเขาให้เป็นความสวยงามสุขสันต์ การถ่ายถอดความเจ็บปวดอาจจะเป็นเรื่องง่าย แต่การใช้ความหลงใหลและความเจ็บปวดมาถ่ายทอดความเพ้อฝัน ความสุขและความงดงามของโลกของเรา ไม่มีใครเคยทำมาก่อน บางทีอาจจะไม่มีใครทำแบบนี้ได้อีกแล้ว ในความคิดของผมคนแปลกหน้า คนเถื่อนที่เดินเล่นในทุ่งโพวองซ์ไม่ได้เป็นเพียงศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งในผู้ชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยมีชีวิตอยู่
Vincent and the Doctor
Well, big question, but to me, Van Gogh is the finest painter of them all. Certainly, the most popular great painter of all time. The most beloved. His command of colour, the most magnificent. He transformed the pain of his tormented life into ecstatic beauty. Pain is easy to portray, but to use your passion and pain to portray the ecstasy and joy and magnificence of our world. No one had ever done it before. Perhaps no one ever will again. To my mind, that strange, wild man who roamed the fields of Provence was not only the world’s greatest artist, but also one of the greatest men who ever lived
ชั่วชีวิตของฟินเซนต์ไม่เคยประสบความสำเร็จ มีไม่กี่คนชื่นชมผลงานของเขา หากเป็นไปได้จริงอยากให้เขาได้มาฟังคำสดุดีแบบนี้ด้วยตัวเอง
ฉากนี้สะเทือนจิตใจแกะน้อยจิตใจบอบบางเสียเหลือเกิน เมื่อฟินเซนต์เห็นงานศิลปะของเขาเองจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในกรุงปารีสในปัจจุบัน ชั่วชีวิตของเขาไม่เคยประสบความสำเร็จ มีไม่กี่คนชื่นชมผลงานของเขา หากเป็นไปได้จริงอยากให้เขาได้มาฟังคำสดุดีแบบนี้ด้วยตัวเอง
“Vincent and the Doctor” คือการยกย่องชีวิตและศิลปะของหนึ่งในจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อย่างน่าทึ่ง ทั้งบทประพันธ์และภาพต่างทำงานร่วมกันอย่างกลมกลืน การสำรวจจิตวิญญาณอันละเอียดอ่อนและทุกข์ระทมของวินเซนต์ แวนโก๊ะแบบเหนือจริง การได้ดูด็อกเตอร์พยายามบรรเทาความเจ็บปวดของเขาด้วยการพาเขามาพบช่วงเวลาที่ผู้คนยกย่องให้เขาเห็นนั้นเป็นความประทับส่วนตัวที่ยากจะลืม
ถ้าอยากรู้จักด็อกเตอร์ฮูมากขึ้น ลองใช้ Google ค้นหาคำว่า Doctor Who สิจ๊ะ